أيوب صبري باشا (پاشا) (مترجم: عبد الرسول منشى)

160

مرآة الحرمين (سفرنامه مكه) (فارسى) ( چاپ مركز پژوهشى ميراث مكتوب ، 1382 ش )

طواف تكلّمى كه متعلّق به دنيا باشد نكند آن شخص را ده حسنه داده مىشود ، ده درجهء او زياد مىشود ، ده سيّئه او محو مىگردد . اگر تكلّم هم نمايد مانند كسى كه به حوض آب فرو رود به حوض رحمت داخل شود . و اين مجمل مفاد حديث شريفى است كه ابو هريره روايت كرده است و نيز به اسناد قويّهء موثوقه روايت است كه هركس بعد از طواف بيت اللّه دو ركعت نماز طواف كند مانند كسى مأجور خواهد بود كه يك غلام آزاد كرده باشد . انتهى . اخطار چون طواف كردن بيت اللّه مانند نماز يك عبادت مخصوص است لهذا در اثناى طواف نبايد تكلّم نمود و اگر تكلّم نيز اقتضا كند كلام خير بايد گفت . انتهى . ملائكه كرام كسانى را كه به قصد حجّ بيت اللّه الحرام به شهر مقدّس كعبهء مكرمه داخل مىشوند در ملاقات آنان اجتماع و اقتحام كرده كسانى را كه شترسوار هستند تنها به اعطاى سلام تكريم كرده و آنهايى را هم كه راكب حمار هستند به مصافحه تعظيم نموده و پيادگان را به معانقه مفتخر داشته ابراز مراسم احترام مىنمايند . به‌همين لحاظ است كه صلحاى اسلاف حجّاج ذوى الابتهاج را استقبال كرده چشمهاى آنان را تقبيل و قبل از آنكه به لوث آثام ملوّث شوند در اخذ و اغتنام ادعيهء خيريهء آنان تعجيل مىكردند .